No pain no gain? Soort van. Maar ook totaal niet.
← Terug naar blogHet stereotype beeld in de fitness is NO PAIN NO GAIN. En dat is soort van waar, maar ook totaal niet waar.
Progressieve overload betekent dat je steeds iets meer van je lichaam vraagt dan de vorige keer: een herhaling extra, of iets meer gewicht. Zonder die opbouw maakt je lichaam geen adaptatie meer. Op zich wel logisch. Progressie moet meetbaar zijn. Techniek en uitvoering moeten herhaaldelijk zijn.
In die zin is trainen brood-simpel. Elke keer een herhaling extra. Als dat niet meer lukt, pak je wat zwaarder gewicht. Echt geen rocket science. Waarom heb ik ook al weer een baan?
Deels omdat dat stuk techniek, uitvoering, progressie en herhaaldelijkheid echt niet zo makkelijk zijn als het klinkt. Maar ook omdat mensen uit zichzelf toch echt niet hard genoeg trainen.
RIR staat voor Reps In Reserve, oftewel herhalingen over. Het is een manier om te meten hoe dicht je bij spierfalen traint. Als je een set doet en je had nog 3 herhalingen kunnen doen voordat je écht niet meer kon, dan train je op 3 RIR. Bij 0 RIR kun je letterlijk geen herhaling meer uitvoeren. Hoe lager je RIR, hoe intensiever je set.
2 tot 3 keer per week per spiergroep is voor de meeste mensen voldoende voor merkbare spiergroei, mits de intensiteit klopt. Meer volume is dus niet de eerste knop om aan te draaien, hoe dicht je bij spierfalen traint wel. Zoals we ook laten zien in 2x per week sporten is genoeg, geeft vaker trainen zonder de juiste intensiteit weinig extra resultaat.
Onderzoek laat zien dat mensen slecht zijn in het inschatten van hun eigen inspanning. Hackett et al. (2017) testten 81 deelnemers, zowel getraind als ongetraind, op het inschatten van hun herhalingen tot falen. De uitkomst? Wanneer mensen zeiden dat ze nog zo'n 2 tot 3 herhalingen hadden, hadden ze er gemiddeld nog meer dan 5 over. Een andere studie (2020) bevestigt dit: zelfs ervaren sporters die dénken op 1 RIR te zitten, kunnen er nog meerdere hebben.
Gemiddeld hebben mensen nog ongeveer 8 herhalingen over als ze zeggen dat ze "echt niet meer kunnen".
Een scoping review uit 2022 bevestigt het patroon: mensen selecteren zelf gemiddeld een gewicht van ongeveer 53% van hun maximale capaciteit en trainen ver van falen. Dat is voldoende voor spiergroei, als je dicht bij falen traint. Maar dat doen de meeste mensen niet uit zichzelf.
Er is ook onderzoek in een fitnessclub setting dat liet zien dat leden die begeleid werden door een personal trainer duidelijk betere resultaten boekten dan leden die zelf hun training bepaalden: meer vetvrije massa opgebouwd (1,3 kg tegenover geen verandering), meer kracht op de bankdrukoefening (42% tegenover 19% toename), en een grotere verbetering van de conditie (Storer et al., 2014, VO2max +7% tegenover −0,3%).
Trainen tot falen is niet verplicht, maar dicht bij falen trainen wel. Het komt erop neer dat je binnen 5 herhalingen van spierfalen moet zitten om serieus resultaat te behalen. Verder gaan dan dat levert in onderzoek weinig extra op.
Een grote meta-regressie uit 2024 onderzocht de dosis-responsrelatie tussen proximity-to-failure en spiergroei. De conclusie: er zijn diminishing returns die vrij hard afvlakken. Van 5 naar 2 RIR zit de grootste winst, van 2 naar 0 RIR is er weinig verschil op onderzoeksniveau.
RIR = Reps In Reserve (herhalingen over). Van 5 naar 2 RIR zit de grootste winst.
Van 2 naar 0 is er weinig verschil op onderzoeksniveau.
Spierfalen is heftig. Dat maak je niet mee voor beenoefeningen zonder dat iemand je door die laatste reps heen praat. En 9 van de 10 mensen trainen niet zo hard op zichzelf voor bovenlichaam. Het hoeft ook niet, tot 0 RIR hoef je niet. Maar op de intensiteit trainen van 5 herhalingen van spierfalen? Ja, dat doen mensen niet uit zichzelf.
Niet altijd. Maar gericht. We weten wanneer je gas moet geven en wanneer niet. Dat is het verschil tussen trainen met en zonder begeleiding.
Nee, dat hoeft niet. Je hoeft niet te trainen alsof er een drill sergeant naast je staat. David Goggins. De mindset. Aan de ene kant: I love it. Het is inspirerend. De discipline, de wilskracht, het lef om door te gaan als alles in je schreeuwt om te stoppen.
Aan de andere kant: take it easy. Je bent geen Navy SEAL. Je hebt een baan, een sociaal leven, en misschien nog geen zes maanden ervaring in de gym. Als je elke training benadert alsof je leven ervan afhangt, hou je het niet vol. En volhouden is het enige dat écht telt.
De paradox van trainingsintensiteit:
Je moet hard genoeg trainen om progressie te maken, maar niet zo hard dat je het opgeeft na 3 weken. De meeste mensen zitten aan de verkeerde kant van die balans: niet te hard, maar te weinig intensief. Niet omdat ze lui zijn, maar omdat ze niet weten hoe hard "hard genoeg" voelt.
Dit is waar de wetenschap op uitkomt. Een systematische review en meta-analyse over de rol van supervisie bij krachttraining concludeert dat begeleide training leidt tot significant betere uitkomsten dan alleen trainen. In kracht, spiergroei en consistentie.
Een gerandomiseerde studie uit 2025 splitste deelnemers in begeleide en onbegeleide groepen met hetzelfde programma. De begeleide groep boekte significant meer vooruitgang in kracht, vetvrije massa én welzijn. Niet door een beter schema, maar door iemand die zegt: nog eentje.
Niet omdat de trainer per se een geheim recept heeft. Maar omdat de trainer je door een extra 3 tot 8 herhalingen heen praat die het verschil maken. De herhalingen waar jij uit jezelf zou stoppen, die er dus toe doen.
Het verschil tussen 8 RIR en 3 RIR, dat is het verschil tussen rondjes draaien en daadwerkelijk veranderen. Je hebt iemand nodig die je daar naartoe duwt. Op een respectvolle, technisch zuivere manier, met de juiste druk op het juiste moment.
Probeer een sessie bij No Ego Fitness. Geen verplichtingen, geen drill sergeant. Gewoon een goede training met iemand die weet wat je in je hebt.
Probeer een sessie →• Hackett et al. (2017) — Accuracy in Estimating Repetitions to Failure During Resistance Exercise
• Armes et al. (2020) — Just One More Rep! Ability to Predict Proximity to Task Failure
• Steele et al. (2022) — Are we lifting heavy enough? Self-selected loads in resistance exercise
• Storer et al. (2014) — Effect of supervised, periodized exercise training vs. self-directed training on lean body mass and other fitness variables in health club members
• Schwartz et al. (2025) — In-Person Supervision vs Online Coaching vs Self-Guided: RCT
• Vieira et al. (2024) — Dose-Response Between Proximity to Failure and Hypertrophy: Meta-Regressions
• Fisher et al. (2022) — The Role of Supervision in Resistance Training: An Exploratory Systematic Review and Meta-Analysis