Steven Nooter
Toen ik voor het eerst naar de sportschool ging was ik 18. Nul sportervaring. Ik liep de ruimte in met een uitgeprint schemaatje en zag een bankje vrij staan tussen gevorderde mannen. Het was echt spannend. Ik voelde me bekeken. Ik ging een oefening doen en kreeg de vraag: "Wat denk je dat je aan het trainen bent?" Ik zei: "Borst." "Dan moet je hem niet zo doen dan."
Dat moment is me altijd bijgebleven. Niet omdat die gast het slecht bedoelde, maar omdat het voelde alsof ik daar niet hoorde. En ik weet dat heel veel mensen dat gevoel kennen. Die drempel om te beginnen als je niet weet waar je moet starten.
Ik studeerde psychologie, begon een corporate baan in de financiële sector, en trainde ernaast. De droom was helder: een goede baan, een six-pack, de apenrots beklimmen. Tot ik merkte dat ik niet gelukkiger werd van meer verdienen en meer presteren. Op een gegeven moment dacht ik: oké, en dan?
Onderweg ontdekte ik dat trainen niet ging om het pantser dat je bouwt, maar om de reis. Om gekneed te worden door het harde werk, discipline te ontwikkelen. Mensen begonnen me vragen te stellen. Niet over supplementen of macro's, maar over hoe ze konden beginnen. Hoe ze zich beter konden voelen.
Dat is hoe No Ego Fitness is ontstaan. Als het Horizon Lifestyle Programma, in de schuur bij mijn ouders tijdens de tweede lockdown. Geen businessplan. Toen een grotere schuur. Een hele hoop opleidingen. En nu zijn we hier.
